Καμία μάχη ΔΕΝ είναι ΧΑΜΕΝΗ χωρίς να έχει ΔΩΘΕΙ

Ο καρκίνος παγκρέατος θεωρείται από τους πιο επιθετικούς καρκίνους με σχετικά χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Το γεγονός αυτό οφείλεται ότι οι περισσότερες μορφές του καρκίνου του παγκρέατος δεν παρουσιάζει συμπτώματα στα αρχικά στάδια.

Συνήθως, όταν διαγιγνώσκεται, μόνο το 20% εμφανίζουν χειρουργικά εξαιρέσιμη νόσο. Τα πιο συχνά συμπτώματα, όταν η νόσος έχει προχωρήσει, είναι: απώλεια βάρους, πόνος στη μέση ή ανώδυνος ίκτερος (δηλαδή μια κιτρινίλα στα μάτια και το δέρμα).

Για τη διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος χρειάζονται μια σειρά εξετάσεων, όπως: ειδικές εξετάσεις αίματος, υπέρηχοι, αξονική ή μαγνητική τομογραφία, ERCP, ενδοσκοπικό υπέρηχο και βιοψία.

Ποια όμως είναι η θεραπευτική προσέγγιση;

Σε ένα ποσοστό 20% των ασθενών η νόσος είναι χειρουργικά εξαιρέσιμη και ανάλογα με την εντόπιση του όγκου μπορεί να γίνει παγκρεατο12δακτυλοεκτομή (Whipple) για την αφαίρεση όγκων της κεφαλής του παγκρέατος, είτε περιφερική παγκρεατεκτομή για όγκους που εντοπίζονται στο σώμα ή την ουρά του παγκρέατος.

Η αφαίρεση του παγκρέατος πάντα συνοδεύεται με συστηματική χημειοθεραπεία με σύγχρονα ογκολογικά φάρμακα, που έχουν αυξήσει τα τελευταία χρόνια την πενταετή επιβίωση από 15-20% σε ποσοστά που φθάνουν το 35-40%.

Οι υπόλοιποι ασθενεί (80%) διακρίνονται ανάλογα με την έκταση της νόσου σε δύο υποομάδες. Η πρώτη σε ένα ποσοστό 35-40% εμφανίζουν τη στιγμή της διάγνωσης μεταστατική νόσο συνήθως στο ήπαρ. Η θεραπεία εδώ είναι συστηματική ΧΜΘ με επιθετική προσέγγιση, ενώ πολλές φορές βοηθάει η ακτινοθεραπεία και ιδιαίτερα η διαμορφούμενης έντασης ακτινοθεραπεία (IMRT) που προφυλλάσει τα γειτονικά προς το πάγκρεας όργανα, όπως στομάχι, 12δακτυλολεπτο έντερο, νωτιαίο μυελό.

Η προσέγγιση αυτή προσφέρει μια διάμεση επιβίωση 16-18 μήνες και σε ορισμένες περιπτώσεις φθάνει τη διετία, εάν αναλογισθεί κανείς ότι στις αρχές του 2000 οι ασθενείς αυτοί δεν επιζούσαν περισσότερο από 6 μήνες.

Η δεύτερη ομάδα ασθενών περίπου 40% εμφανίζει τοπικοπροχωρημένη μη μεταστατική νόσο.

Αυτό σημαίνει ότι ο όγκος δεν μπορεί να εξαιρεθεί χειρουργικά, γιατί διηθεί-μπλοκάρει μεγάλα αγγειακά στελέχη, είτε εμφανίζει μεγάλη λεμφαδενική προσβολή.

Στις περιπτώσεις αυτές η συστηματική χημειοθεραπεία έχει τον ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ θεραπευτικής προσέγγισης, αλλά την τελευταία δεκαετία η ανάπτυξη νέων τεχνικών άνοιξε ένα παράθυρο εφαρμογών, που αύξησε το προσδόκιμο επιβίωσης. Η πιο επιτυχής από αυτές είναι η μέθοδος της μη αναστρέψιμης ηλεκτροπόρωσης IRE (irreversible electroporation).

Πρόκειται για μια εφαρμογή ηλεκτρικών παλμών, εκκενώσεων, που έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή της κυτταρικής μεμβράνης των καρκινικών κυττάρων και την πρόκληση ΑΠΟΠΤΩΣΗΣ, δηλαδή κυτταρικού θανάτου του καρκίνου.

Η εφαρμογή αυτής της ΥΠΕΡ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΗΣ τεχνικής έχει ξεκινήσει από το 2009 στην Αμερική και στην Ελλάδα εφαρμόζεται από το 2015. Η μέθοδος απαιτεί εξειδικευμένη ομάδα, αφού απαιτεί διεγχειρητικό υπερηχογράφημα για την εφαρμογή των ηλεκτροδίων στην περιφέρεια του όγκου.

Ο συνδυασμός με τη συστηματική χημειοθεραπεία και η έλλειψη των επιπλοκών που εμφανίζονται, εάν εφαρμοσθούν ακτινοχειρουργικές τεχνικές, δίνει προβάδισμα στην επιλογή της μεθόδου με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα στη συνολική επιβίωση.